Verbinden..

2017-063Het is alweer zaagsel zaterdag, de 4e maart van 2017 en ondanks dat de gevoelsmatige verbondenheid met de nacht, kijk ik verlangend uit naar het opkomen van de zon. De winterse melancholische stemming, waarin ik me graag onderdompel gedurende de koude dagen, maakt langzaam plaats voor vroege, ongeduldige, momenten vol voornemens en ideeën. De correlatie tussen zin en zonlicht lijkt een niet meer te ontkennen verbinding, het verband tussen de neerslachtige hersenspinsels en donkere dagen is als een overgebleven litteken van een depressieve wond. De emotionele synthese, door heldere, warme, stralen op een kaalgeschoren schedel, lijkt de enige remedie om de scheikundige verbindingen van het brein weet los te weken. Liefde en compassie blijken steeds weer de beste remedie om loszittende naden dicht te naaien of afgebroken stukken vast te lassen, maar helaas zijn dat vakkundige handelingen die op wereldformaat verloren zijn gegaan. De wereld is vol met kloven en spleten, de mensheid machine vol met losgeslagen raders en roestige gaten. De monteurs hebben nog nooit een ambachtsschool van binnen gezien, hebben geen enkele vakkennis en komen telkens weer met het geijkte lapwerk, een kapitalistische knoop. Natuurlijk kun je een gebroken touw repareren met een sterke knoop, maar als het touw is versleten breekt het bij de geringste spanning op een andere plaats. Je kunt een hangbrug omgaan door over een ravijn te vliegen, maar slechts enkele kunnen zich zo’n helicopter of ander vliegmachine veroorloven. Het bouwen van bruggen is een verloren kunde uit een ver verleden en het verbinden van levensaderen slechts voorbehouden aan enkelen die zich niet conformeren aan de tegensputterende economische motor. Terwijl de zaagselmaker de eerste zonnestralen waarneemt en aanstalte maakt om het project, een nieuwe versie van een historisch huishoudelijk voorwerp, af te maken dat in de lijmtangen op z’n werkbank ligt, proberen Europese politici, de Nederlandse voorop, verbindingen te maken met de komende verkiezingen in hum achterhoofd. Helaas zijn ze maar een techniek machtig, het economisch knopen. Dat mag werken bij een gebroken touw, maar bij een aorta zorgt dat voor een hartstilstand, bij een waterleiding tot droogte en als het om een communicatie lijntje gaat noemt men dat een kink in de kabel……

Geplaatst in 2017, Medeleven, Politiek, Somber | Een reactie plaatsen

Een nood kaarsje in het donker..

2017-061Donderdag 2 maart, en ja, het is pas 2017 ondanks de vele duizenden eeuwen aan geschiedenis. Het is iets voor zessen, donker buiten en op het moment dat de zaagselmaker een tweede kop koffie wil maken, ook donker binnen. Net voordat het elektronische vonkje het gas van het fornuis zou doen ontvlammen valt de stroom uit, een gebeurtenis die zich herhaaldelijk voordoet op de eenzame heuvel. De afhankelijkheid van, anders dan het water dat uit de kraan komt, elektriciteit wordt pijnlijk duidelijk, al was het maar via de onderkant van een voet op het scherpe, half afgekloven, bot dat op de keukenvloer, tussen mij en het kastje waarop de kaarsen staan, blijkt te liggen. Met het verdwijnen van het licht valt ook het contact met de buitenwereld weg, stopt de tijd op de wekkerradio en, misschien wel de meest oncomfortabele consequentie, de elektrische deken koelt af als ware het Eva Jinek bij het zien van Jan Roos. Het duurt misschien een minuut om aan de kilte te wennen, een kaars aan te steken, het bot van de viervoeter met een paar sterke uitdrukkingen te vervloeken en het pakje Fosforos de Madera, ook wel bekend staand als Golondrina, Die Schwalbe, The Swallow, Svalan of Zwaluw lucifers, te vinden. Juist op het moment dat het rode kopje op het houten staafje tot ontbranden komt piept de oplader van de telefoon, knippert langzaam de oude TL verlichting aan en schalmt een wereldvreemd reclamespotje van een positieve autist door het luidsprekertje dat via de satelliet ontvanger het Nederlandse Radio1 weergeeft. Een ding is zeker, bij elektriciteit is de tijd, om van uit naar aan te komen, een stuk rapper dan de opstart van een 50+ lichaam met piepende scharnieren en versleten weerstandjes op de printplaat. De drang naar eenvoud, minder afhankelijkheid en een meer overzichtelijke horizon wordt steeds groter, het verlangen naar, zowel geestelijke als lichamelijke, rust steeds meer en de wilskracht tot het opsporen en repareren van verborgen gebreken steeds minder. Dat wat kapot is gewoon kapot laten zolang de schoonheid niet in gevaar komt en de natuur haar talent laten botvieren op al dat de functionaliteit is verloren blijkt een rustgevende gedachte. Wellicht moet de eenzame heuvel langzaam plaats gaan maken voor een beschut plekje in het dal en eenvoud, als het ultieme doel van vervolmaking, worden nagejaagd en het accepteren van onvolkomenheden dienen als basis voor geluk. Het vergt de ontdekking van andere talenten, het vinden van overwoekerde paden en de acceptatie dat tijd slechts tijd is en geen geld, zoals in een wereld vol prestatie analyses wordt beweerd. Wat komen gaat blijft onzeker, nou ja, met uitzondering van een derde kop koffie en wat hersenspinsels die gedeelt worden de rest van de wereld. Eigenlijk is dat het streven, het vinden van beschutting zonder daarvoor een muur te hoeven optrekken…..

Geplaatst in 2017, Portugal, Somber | Een reactie plaatsen

De houdbaarheidsdatum van mooi weer beleid…

2017-060Woensdag 1 Maart 2017. Op de eenzame heuvel is het stil, stiller nog dan dat het anders in de vroege uren is. Er staan een kop koffie en een stukje zelfgebakken cake op de keukentafel en de viervoeter moet om de vijf minuten naar buiten om bij terugkomst zelf de deur dicht te doen, omdat ze nu eenmaal heeft geleerd dat daar een beloning op volgt. De laptop is opengevouwen, het wereldse nieuws rolt over het beeldscherm. Het lijkt gewoon de start van een dag in de week, zoals alle andere dagen de laatste tijd beginnen, vroeg, donker en met zo min mogelijke geluid om de stem in m’n hoofd goed te kunnen horen. De boodschappen uit de supermarkt van het brein zijn goedkoop, de meeste aanbiedingen hebben nog maar en paar dagen tot de houdbaarheidsdatum is verstreken. Anders dan op andere woensdagen is er geen haast, het klusje buitenshuis is geannuleerd en ondanks dat de werkplaats roept om nieuwe projecten lijkt de creativiteit zich, hopelijk tijdelijk, te verschuilen achter concentratie verlammende hersenspinsels. De wereld wordt elke dag een beetje minder mooi en, nee, dat is geen overdrachtelijke uitdrukking voor de bedreigende situatie waarin populistische haatzaaiers ons hebben gebracht. De schoonheid van de aarde wordt verdrongen door “bezuinigende” oplossingen, rotzooi dat overleven nu eenmaal met zich meebrengt en zichzelf verbredende sporen van natuurvernieling. Er gaat geen wandeling voorbij in het rurale hart van dit mooie land, dat zich presenteert als een ideale vakantiebestemming, of je komt een illegale dumpplaats tegen. Soms diep verscholen aan het eind van een bospad, maar ook gewoon op een stille plek langs de weg vindt je de resultaten van verkeerde overheidsbeslissingen. Tot voor een paar jaar geleden reed de zaagselmaker regelmatig naar de plaatselijke stortplaats voor niet te definiëren afval, sorteerde al het hout, bruikbaar of niet, en bracht het naar de werkplaats voor hergebruik of het tot houtkachel passende proporties te zagen. Senor Triciclo, door mij vernoemd naar z’n oude Piaggio driewieler, laadde iedere dag al het papier en karton op en de “oudijzerboer” zorgde voor het afvoeren van alle metalen. De isolatie uit gesloopte koelkasten, de plastic “schade auto” onderdelen, banden en de door koperdieven achtergelaten kabel omhulsels, die je nu in het bos vindt, waren de zaken die overbleven en door de “gemeente” moesten worden afgevoerd. Je kunt natuurlijk quasi milieu bewust doen en plastic tasjes in supermarkten verbieden maar als je tegelijkertijd locale “grofvuil” stortplaatsen dicht metselt met een 4 meter hoge muur, moet men zich afvragen hoe “toeristisch” vriendelijk het beleid eigenlijk is. Aan het eind van ons dorpje is een prachtig strand, op een landtong in de rivier, en na het plaatsen van een openbare picknickplaats met barbecue, het opknappen van alle waterbronnen en het asfalteren van het laatste stukje weg, worden er nu toiletten en douches geplaatst en wordt misschien, heel misschien ook de kapot gereden weg van en door het dorp opgeknapt om schade aan de auto’s van bezoekers te voorkomen. Wat er een paar meter van die route afspeelt in de natuur, lijkt geen prioriteit te hebben. Het is niet alleen jammer voor de zaagselmaker, die inmiddels een vijfde kop koffie heeft ingeschonken, en Senor Triciclo dat de stortplaats is gesloten. Het is jammer voor het imago van de druk bezochte campings, B&B’s en hotels in de buurt wiens gasten tijdens hun wandelingen telkens weer worden geconfronteerd met restanten van een niet werkend grofvuil beleid. Het mag duidelijk zijn dat het merendeel van de gedumpte rotzooi afkomstig is van commerciële activiteiten en een beetje politieagent moet toch kunnen achterhalen welke koelkast sloper of autoschadebedrijven de restanten van hun werk illegaal dumpen. Terwijl de motregen een mistige laag over het dal legt, de viervoeter al weer startklaar zit om aan de dagelijkse wandeling te beginnen, verstrengelen de frustraties, over zowel de toekomst van de wereld als de persoonlijke problemen, zich als een kluitje in m’n brein. Het is een andere “werkbank” woensdag dan in de weken hiervoor, een ideale dag voor het illegaal laten verdwijnen van vuil, de politie te paard komt tenslotte alleen op zonnige dagen voorbij galopperen op zoek naar criminele activiteiten….

Geplaatst in 2017, Politiek, Portugal, Somber | Een reactie plaatsen

Op een bankje in de zon..

2017-057Op dagen, zoals de dagen gisteren en eergisteren waren, wanneer puzzelstukjes in elkaar passen, alle spreekwoordelijke spijkers worden geraakt zonder daaraan een blauwe duimnagel over te houden en voorgenomen werkzaamheden ook daadwerkelijk tot voltooiing komen, is er geen contact met de donkere wandelgangen in het brein van de zaagselmaker. De mijnen zijn gesloten, de kanarie losgelaten en de gewenning aan het zonlicht lijkt slechts een ontmoeting met een ver familielid. Als de avond vervolgens ook nog eens wordt afgesloten met een glas wijn in gezelschap van vrienden, lijkt het veiligheidsvizier, dat de positieve stralen van hoop filtert, langzaam een meer heldere blik toe te laten. Terwijl de nacht iets langer duurt, de vroege ochtend iets minder vroeg aanvangt en de reuk van koffie, die normaliter de schrijfmodus initieert, de drang tot creëren aanwakkert, neemt de nieuwsgierigheid naar al die toestanden in de wereld af. Op vrijdag, 25 februari, tussen alle ochtendrituelen door liep een rode draad van creatieve voornemens en ideeën, die ook gisteren, met volle overtuiging, werden verwelkomd. In een belevingswereld vol onsamenhangende klusjes en projecten, als gevolg van de overlevingsmodus waarin de dagen voorbij gaan, is een scala aan talenten bijzonder welkom. Nee, het zijn geen bijkomstigheden of extra’s, het vormt helaas de basis van het bestaan. Eigenlijk zou de zaagselmaker een voorbeeld moeten nemen aan VVD, CDA of PvdA bestuurders en gewoon zonder enige schroom, integriteit en principes lid worden, wat hielen likken en een baantje als wethouder of partijmedewerker zien te bemachtigen om genoeg tijd te hebben om allerlei, beurs en bankrekening verdikkende, klusjes te kunnen aannemen. Vaderlandsliefde in de vorm van bedrog en frauduleus vooropgezette plannetjes, zoveel mogelijk geld van de belastingbetaler laten rinkelen in de eigen portemonnee en ondertussen lul verhalen vertellen. Dat laatste moet zeker lukken, fantaseren is een van mijn vele talenten. Het is Zondag, 26 februari 2017, nog veel te vroeg om op de nieuwe bank voor het huis te gaan zitten om met een kop koffie te mijmeren over de toekomst. Het moet toch heerlijk zijn om net als VVD-er Annemarie Jorritsma s’ morgens zonder enig moreel besef wakker te worden in een villa die je hebt betaald met subsidiegeld dat je als minister hebt verstrekt aan een bedrijf, en vervolgens als commissaris van datzelfde bedrijf niet, volgens contract, hebt terugbetaald maar in je eigen zak hebt gestoken. Als politicus moet je prive dus precies het tegenovergestelde doen dan wat je als partijvertegenwoordiger verkondigd, dat bleek maar weer eens toen vrijdag een gigantisch drugslab in Leende, vlakbij Eindhoven werd ontdekt. Het stond op het erf van van de penningmeester van de lokale CDA-afdeling, de partij die zo te keer gaat tegen de opheffing van het verbod op wiet telen. De politie deed in eerste instantie onderzoek naar hun vermoeden van het bestaan van een grootschalige hennepkwekerij. Per toeval ontdekten ze toen in een loods een professioneel drugslab met ongeveer 22,5 duizend liter aan chemicaliën. Het lab was in staat om 100 kilo speed en 150 kilo XTC per dag te produceren, goed voor een dagomzet van zeker 4 à 5 miljoen euro. Ondanks dat de Brandweer een paar jaar geleden al aanwijzingen vond, bij het blussen van een stalling vol caravan’s, voor een grote hennepkwekerij bij diezelfde CDA bestuurder, mocht hij van het partijbestuurder gewoon blijven, zo doen ze dat tenslotte als politici onder mekaar, ze hoeven er niet eens vrienden voor te zijn. De zon komt op vanachter de heuvel, de viervoeter komt enthousiast binnen na het ontladen van wat energie en een “gesprek” met de honden in het dal, de vijfde kop koffie is in de maak. Het mag dan een onzeker leven zijn hier op de eenzame heuvel, maar als de buurvrouw die, in haar nachthemd, op haar pantoffels voorbij sloft op het zwarte asfalt, zachtjes “Bom Dia” zegt en zich niet verwonderd over de buurman die in z’n ochtendjas, genietend van de eerste zonnestralen, een kop koffie drinkt op z’n zelfgemaakte “designer, retro recycling” bank voor het huis, is een gevoel van vrijheid en acceptatie die je met geen miljoen aan frauduleus verkregen geld kunt kopen. Trouwens… volgens mij regent het rondom die belastingcenten villa!

Geplaatst in 2017, Medeleven, Politiek, Portugal | Een reactie plaatsen

Het keukentafelgesprek

2017-054Zoals de stafleden van Donald Trump opgezadeld zitten met een kleuter die na ieder foutloos geschreven woord een applaus verwacht en er van uitgaat dat hij met z’n kleine handjes weer een snoepje uit de belonings pot mag graaien, zijn arts voortdurend moet bemiddelen over de in te nemen pillen die de driftbuien onder bedwang moeten houden en een legertje aan alternatieve nieuwsbericht schrijvers het nauwelijks bol kan werken om bij iedere kritische noot die in de media verschijnt over de Beer van het Zwijnenparadijs een positief en populariteit bevestigend tegenbericht via zijn favoriete zenders op het beeldscherm te krijgen, moet ook een eenvoudige zaagselmaker omgangsvormen vinden die anderen op een voetstuk plaatsen maar tegelijkertijd de neiging naar onderdanig knikken, tijdens dominant gedrag, overwinnen en onderhuidse woede inslikken bij zinspelingen naar superioriteit, waar op subtiele wijze wordt verwezen naar de afhankelijke situatie waarin de klant als koning dient te worden behandeld. Het is donderdag de 23e Februari 2017 en terwijl een gefrustreerde blonde dame de hele nacht heeft wakker gelegen omdat de wietteelt in Nederland nu eindelijk eens legaal gaat worden en het meest mooie plantje, door haar eigen God geschapen, voortaan niet door criminelen wordt bewaterd maar door geïmporteerde oost-europeaanse seizoenarbeiders in professionele polytunnels en met streepjescode en accijns stickertje verpakt in de vitrine van de coffeeshops zal belanden, heeft de zaagselmaker zo vast geslapen dat het zwetend ontwaken de enige herinnering aan een boze nachtmerrie is. Dat je af en toe het leven op z’n kop moet zetten om te zien of er nog meer in zit is slechts evident voor de onervaren gelukzoekers waartoe ik mezelf, met meer dan 50 jaar onsamenhangend van strohalm naar strohalm springend, niet meer geroepen voel. De grillige contrasten tussen karakter uitingen en aangeleerde communicatietechnieken, die me in de omgang met jongere generaties steeds meer beginnen op te vallen, maken duidelijk dat leeftijd wel terdege een rol gaat spelen. Het is een rare gewaarwording om termen als “vroeger” en “in onze tijd” uit je eigen mond te horen terwijl je voor je gevoel pas een paar jaar tot de volwassenen behoort. Ondanks de ervaringen in “leidinggevende” functies en het runnen van een eigen bedrijf lijkt het een onmogelijke opgave om in de nieuwe wereld, vol retorische termen als “regieberaden”,”spiegelgesprekken”, “scenario-planning”, “toekomstverkenningen” en ”versnellings agenda’s” met behoud van gezond verstand te integreren. Een keukentafelgesprek heeft op de eenzame heuvel een heel andere betekenis dan in het wereldje van consultants en ambtenaren. In plaats van af te wassen koffiekopjes, een volle asbak en af en toe een lege wijnfles, zijn de gevolgen, in plaats van een goed gevoel of een kater, tegenwoordig diverse rapporten om het intensieve proces van agendering, analyse en dialoog vast te leggen in een factureerbaar bewijs van inspanning. De aversie tegen het ontvangen van vooraf ingestudeerde onpersoonlijke complimenten, prestatie analyses naar voorbeeld van gelezen management boeken en “persoonlijke wandelgang stimulerings gesprekjes” maken dat de vroeger gevoelde verantwoording voor het “gewoon goed doen van je werk” is veranderd in een brein vermoeiende bezigheid vol met in acht te nemen “stukjes” positiviteit, inzet, communicatie en dankbaarheid. Het klinkt niet eens meer vreemd, in een samenleving vol marketeers en externe consultants, dat de ramen van een blinde niet hoeven te worden gewassen, die ziet immers niets. Net zoals kleuters een beloning verwachten voor het foutloos spellen van vier letter woordjes, lijkt het complimenteren voor gevonden bezuinigingen en rapporten vol veronmenselijkte non-oplossingen door allerlei ondefinieerbaar opgeleide adviseurs, door dure facturen te betalen, de gemoedsrust van bestuurders en politici te behagen. Soms verlangd de zaagselmaker terug naar “vroeger” waarbij het afleveren van een creatieve prestatie aan een Groningse klant deze de waardering voor het werk simpelweg kon uitdrukken met de woorden “Da’s goud mien jong!”

Geplaatst in 2017, Medeleven, Politiek, Portugal, Verontwaardiging | Een reactie plaatsen

Een online psychologisch consult

2017-053Woensdag 22 Februari, dag 53 van het jaar 2017. “U bent een van die vele nieuwe patiënten die lijdt aan het des-normalisatie syndroom”, zei de online psycholoog gisterenavond tijdens een skype onderhoud met de zaagselmaker. “Anders dan mensen die zich domweg aanpassen en schikken in nieuwe omstandigheden, probeert u de snelheid uit de evolutie te halen”. En ja, daar had de zielenknijper natuurlijk een punt. Op de eenzame heuvel, te midden van een samenleving waar tradities en omgangsvormen langzaam de vrijheid van de westerse jaren ‘70 bereiken, is de behoefte aan verandering niet zo groot. “De bedenkelijke symptomen zijn naastenliefde, altruïsme, inschikkelijkheid, compassie en morele verhevenheid”, legde de man uit, die via het beeldscherm de keuken in keek, “Het zijn verdachte eigenschappen die u persoonlijke toekomst en succes in de weg staan en waarmee u ook uw omgeving opzadelt met morele vraagstukken die de vooruitgang vertragen”. Na een paar uur, 6 koppen koffie en een half pakje shag, zittend in het donker voor een dichtgeklapte laptop, de diagnose te hebben overdacht was de enige conclusie dat hoogopgeleid zijn geen maatstaf is voor het bepalen van iemands verstand. Het zou natuurlijk het resultaat van als dat zaagsel en houtstof kunnen zijn, maar de zelfbeschermende eigenschappen van m’n brein begonnen al snel op me in te praten. Het nieuwe normaal, waarin de vrijheid van meningsuiting bestaat uit schofferen, beledigen, discrimineren en egoïstisch wegkijken bij andermans vervolging, blijkt de kwalificatie als vreemd of abnormaal te verheffen tot een positieve eigenschap die als belangrijkste vermelding op een CV niet misstaat. De wereld om me heen lijkt zo echt, maar tegelijkertijd ook zo verschillend van de wereld die wordt voorgeschoteld door politici en praatprogramma praatjes op de televisie en de immer aanstaande radio. Vanaf de eenzame heuvel gezien ontstaat aan de linkerkant, de verkeerde kant van de oceaan, een dictatuur met een enclave voor de Europese kust en voltrekt zich een zorgelijk proces aan de rechterkant, waar een andere dictator nauwe contacten onderhoud met de leiders van populistische, racistische, homofobe, islamofobe en antisemitische bewegingen, waarbij zelfs financiële steun vloeit naar zij die proberen de vervolmaking van het nieuwe normaal van binnenuit, via de onderbuik, te bewerkstelligen. Ja, vanaf hier is het makkelijk om jezelf enige morele verhevenheid toe te schrijven zonder daarbij ook maar een beetje schuldgevoel te hebben of je te schamen voor de eigenschappen die een aardig mens zijn met zich meebrengen. Zoals de 78 jarige akela van de Nederlandse praatprogramma televisie in haar, zojuist verschenen, boek schrijft; Het waren geen vijanden, die haar Joodse vader uit huis haalden om op transport te worden gezet naar een concentratiekamp, maar van die buren die zich snel konden en wilden conformeren aan het nieuwe normaal. Vandaag gaat de vreemde zaagselmaker weer buitenshuis wat klusjes doen en wat geproduceerde uitingen van creativiteit afleveren, geheel onopvallend in het vluchtelingen resort dat Portugal langzaam aan het worden is……

Geplaatst in 2017, Medeleven, Politiek, Portugal, Verontwaardiging | Een reactie plaatsen

Een praalwagen vol ongenoegen…

2017-052Dinsdag 21 februari 2017. Terwijl Paus Franciscus zich langzaam maar steeds verstandiger afkeert van de Katholieke traditie met betrekking tot zendingswerk en zieltjes winnen, waardoor bijna iedere indiaan in zuid-Amerika bid tot kleurig beschilderde gipsen beelden en gouden kruizen, en hij tijdens een ontmoeting met vertegenwoordigers van inheemse, de enige echte, Amerikanen benadrukte dat de Beer van het Zwijnenparadijs van hun cultuur en daarbij behorende grondgebieden zou moeten afblijven, dient de Republikeinse senator van de staat Iowa een wetsvoorstel in om professoren en hoogleraren vooraf te screenen op hun politieke voorkeur alvorens ze een baan op de universiteit aan te bieden. Omdat er aan de verkeerde kant van de oceaan ook Republikeinse feiten naast de wetenschappelijke feiten bestaan, is het van het grootste belang dat die alternatieve waarheden een duidelijk aandeel in het hoger onderwijs hebben. Je kunt immers geen samenleving opbouwen en besturen zonder een nieuwe generatie die de scheiding tussen Staat en Waarheid beschermen. Ondertussen rijden de als bordeel, wapenwinkel of casino opgetuigde  praalwagens met schietschijf omgebonden Mexicanen, Indianen, Afrikanen en Moslims door de straten van een carnaval vierend Italië. Het hoofd van Koning Varken is op vernuftige wijze geïmplementeerd in het ontwerp en ondanks dat satire nu eenmaal hoort bij Carnaval, lijkt de humor plaats te hebben gemaakt voor het etaleren van afschuw en bezorgdheid. De zaagselmaker doet niet aan carnaval, gelijk de Katholieken nauwelijks nog doen aan de vastenmaand, of het moeten de gelovige zielen zijn die op hun fiets de supermarkt-aanbiedingen achterna rijden, dat zijn dan ook de echte ervaringsdeskundigen die een keer in de week een koekje uit een gouden schaal in de mond gestopt krijgen, knielen voor een altaar, dat bij omsmelting tot muntstukken, voor de een voedselbank-vrij leven zou zorgen. Terwijl Geert Wilders heerlijk racistisch, trumpiaans, comfortabel beveiligd en zonder enig plan, trots aangemoedigd door PVV kamerleden gekleed in oer Nederlandse Primark overhemden, de internationale pers te woord staat en smeekt om een eigen praalwagen, maken de andere politieke partijen zich zorgen over de uitermate moeilijke kabinetsformatie die na de verkiezingen zal volgen om Wilders, en zijn ongeorganiseerde gezelschap, uit het kabinet te houden. De harlekijn van de voormalige arbeiderspartij, gereduceerd tot een studieclubje voor rijke socialisten die een baan ambiëren bij banken en internationale corporaties, heeft zich geconformeerd aan de tactieken van de huidige Premier Rutte en schreeuwt er vrolijk liegend op los als lijsttrekkers, van partijen waarmee hij wellicht over een paar maanden moet samenwerken, het woord hebben en dreigen hun feitelijke bevindingen uit te spreken tijdens een debat. Niet dat een maandenlange formatie van een regering zo erg is, de geschiedenis leert dat het land goed zonder kan functioneren en als je het vergelijkt met de President van het Zwijnenparadijs die, van de 549 posities waarvoor de bevestiging van Senaat nodig is zoals Staatssecretarissen en assistenten, er na een maand er slechts 24 heeft voorgedragen en daarvan nu 10 mensen met hun werk hebben aangevangen, waarmee Trumps regering, in dit tempo, zo ongeveer functioneel zou kunnen zijn op een paar dagen voor de volgende verkiezingen, mag het best wel even duren voor Jesse Klaver toegeeft aan het terugdraaien van de pensioenleeftijd naar 65 jaar om samen met vice premier’s Buma, Roemer, Krol en leiders van al die andere splinterpartijen zijn biologisch wit gestreken overhemden regering te presenteren…. en nu allemaal weer wakker worden!

Geplaatst in 2017, Medeleven, Politiek, Verontwaardiging | Een reactie plaatsen

Zo vrij als een Iberische Lynx..

2017-051Het is vandaag Maandag, een van de weinige waarheden waarover we nog consensus kunnen vinden, maandag de 20e februari 2017. In een wereld vol geaccepteerde alternatieve feiten zou je echter gewoon kunnen beweren dat het Zondag is als de baas belt waar je blijft, het is zijn woord tegen het jouwe. Niets hoeft nog feitelijk waar te zijn om het als argument, ter ondersteuning van je eigen onderbuikgevoel, te gebruiken. De zon schijnt ook ‘s nachts, ook al moet je naar de andere kant van de aardbol reizen om dat te zien, dus zou de hoofdpijn net zo goed van een zonnesteek kunnen komen in plaats van die paar glazen wijn, verorberd tijdens het kijken naar een boer die vijf van de tien, onzeker zuchtende, maagden selecteert in een TV programma. Religieuze waarheden verdwijnen als de spreekwoordelijke sneeuw voor de zon, je hoeft geen dooie jihadist te zijn, de hemel is slechts een kleine caravan op een boerenerf. Terwijl hier in Portugal het seizoen voor de vrijlating van, in gevangenschap gefokte, Iberische Lynxen is begonnen en in het Mértola gebied het eerste koppeltje op jacht gaat naar konijnen en losgebroken kippen, worden in het Zwijnenparadijs een paar “patriottistische” jagers veroordeeld voor het verzinnen van een overval door “illegale” grens doorbrekers. De politie vond twee bloedende slachtoffers van een schietpartij op een ranch in de buurt van Candelaria, die vertelde dat ze waren aangevallen door mensen die illegaal de nabijgelegen grens waren overgekomen en hun monsterlijke truck probeerde te stelen. Na onderzoek bleek dat de een op de ander had geschoten en de ander had teruggeschoten, beide met een doeltreffend resultaat. De onverzekerde, Obama-care vervloekende, aanhangers van Trump gebruikten hun onzin verhaal om een gofundme-pagina online te zetten om dollars in te zamelen voor de medische rekeningen, waarbij ze meer dan 20.000 op hun bankrekening ontvingen. Jawel, voor een beetje fantasie moet je toch echt in Amerika zijn, daar kunnen de Portugezen nog wat van leren, want toen in januari een van twee, in Frankrijk opgegroeide, broers een ziekenhuis in Guarda binnen liep met een kogel wond aan het been, was het enige verhaal dat hij kon verzinnen een boswandeling met zijn hond en een onverwachte knal. Het duurde niet lang of de twee broers zaten in de cel, naast een Schotse weduwe die in dezelfde stad haar, aan kanker overleden man, waarschijnlijk omwille van z’n pensioen, in de tuin zou hebben begraven, op verdenking van jihadisme neigingen nadat de politie twee “9 millimeter pistolen” en een Koran in hun auto vond. Terwijl een Canadese politieagent warme chocolademelk uitdeelt aan een moderne Von Trapp familie aan het eind van hun grensoverschrijdende voettocht door de sneeuw en een, in Frankrijk wonende, Nederlandse boer de kneepjes van het liefdesleven wordt bijgebracht door een vriendelijk meelevende TV presentatrice, ploetert de zaagselmaker zich, met een lege kruiwagen, een weg terug naar de top van de eenzame heuvel. De lege verpakkingen van het weekend zijn netjes gedeponeerd in de daarvoor bestemde afvalcontainer, was alle vuiligheid op de wereld maar zo verantwoord af te voeren….

Geplaatst in 2017, Medeleven, Portugal, Verontwaardiging | Een reactie plaatsen

Een confronterend spiegelbeeld

2017-050Zondag de 18e februari van het jaar 2017. Terwijl de Barneveldse politie en ambulancedienst al vroeg op de morgen moeten uitrukken omdat een dakloze verwarde man, die de nacht onder de kansel had doorgebracht, op hardhandige edoch christelijk verantwoorde wijze de kerk uit is gemept, wordt de zaagselmaker langzaam wakker in een opgeruimd huis. De inspanningen van gisteren zijn duidelijk zichtbaar en de confrontatie met, een weer realistisch reflecterende, spiegel geeft op pijnlijke wijze aan dat zwaartekracht en tijd hun sporen nalaten. De klok tikt als een analoge tijdbom in de serene stilte van een zondagmorgen met, voor het eerst sinds lange tijd, lentekriebels in de lucht. De frisse geur van geparfumeerde schoonmaakmiddelen prikkelt de neus en laat de eerste kop koffie smaken als een melange van gebrandde bonen en keel schrapende lavendel thee zonder suiker. De, sinds een paar weken gebruikelijke Tai-Chi oefeningen, die ritmisch zijn ingeburgerd tussen de eerste en de tweede kop koffie, worden op een dag als vandaag gezien als rust verstorende elementen en derhalve in de vorm van hersenspinsels uitgevoerd. Terwijl bij het passeren van de spiegel, op weg naar de geleende droogtrommel, om de vannacht gewassen ochtendjas te halen, er toch die behoefte blijft om even stil te staan bij gebeurtenissen die immuun lijken te zijn voor zwaartekracht, draaien de wijzers van de klok linksom. Geschiedenis en toekomst zijn dus uitwisselbaar en afhankelijk van met welke blik je er naar kijkt. De toekomst is gewoon een verlengde periode van de geschiedenis met wat aanpassingen door ervaringen, zwaartekracht en menselijk falen. De vooruitgang eindigd tenslotte altijd als een dode voetnoot in het verleden en ondanks de toename van rijkdom, levensjaren en onrealistische verlangens lijkt er geen enkele reden om de verborgen gebreken van de mensheid op te sporen en te herstellen. Terwijl de stilte wordt verbroken door een zenuwachtige viervoeter die al blaffend voor de gesloten keuken deur staat, de damp van een derde kop koffie condenseert op de hanglamp boven de tafel en als koude druppels toepasselijk op het uitgeprinte manuscript van de zaagselmaker’s volgende boek, De Tranenkamer, vallen, komt de realiteit van de dag tot leven. Het vooruitzicht op een diner met vrienden later op de dag, aan de keukentafel waarop geschiedenis is geschreven en waaraan toekomstdromen worden besproken, verdringt de melancholie. Het wordt een mooie zondag op de eenzame heuvel…..

Geplaatst in 2017, Medeleven, Portugal | Een reactie plaatsen

Een biddende buizerd met lentekriebels..

2017-0492017, zaterdag 18 Februari, de dag vangt aan met een kakafonie aan geluid van tjilpende vogeltjes, kwakende kikkers, krolse katten en een vloekende buurman wiens tractor weigert om uit de winterslaap te ontwaken. De onverklaarbare verandering in het ritme van de vroege ochtend, met een eerder opkomende zon, van totale rust naar zenuwachtige bedrijvigheid schut het dorpsleven onherroepelijk wakker. Een nieuwe tijd vangt aan, onze viervoeter antwoordt, samen met de honden van de buren, op het geblaf dat schalmt door het dal, een buizerd zweeft biddend boven een omgeploegde akker en schijnt de eerste lentekriebels te interpreteren als een start van het jachtseizoen. Het mechanisme van de natuur herhaalt de eeuwenoude, door God geschapen, stappen tot voortplanting en overleving van de wereld. Alle gebeurtenissen hebben maar een bron, de Schepper zelf, en zij die daar wetenschappelijk ook maar een vraagteken bij durven te plaatsen zijn verspreiders van alternatieve feiten. Religieuze neutraliteit is slechts een mythe, verzonnen door secularisten die met hun eigen onderzoeksresultaten proberen om God’s werk te vernietigen, volgens de nieuwe Amerikaanse minister van onderwijs. Ouders dragen de verantwoordelijk voor de opvoeding van hun kinderen tot gehoorzame christelijke burgers die de gevaren van de wetenschap voor hun geloof begrijpen en bestrijden. Opvoeders hebben het inherente recht om hun absurde ideeën en overtuigingen over te brengen op hun nageslacht en ze alle racistische en homofobe normen aan te leren. Geen civiele regering bezit het recht om de pedagogische keuzes van ouders af te zwakken door scholen te verplichten om de feiten van natuurkunde, biologie, scheikunde en andere religie-bedreigende vakken op te nemen in het lesprogramma. Onder leiding van de Beer van het Zwijnenparadijs, de minst racistische, minst anti-semitische en minst discriminerende mensch op aarde, moet het gedachtegoed, opleidingsniveau en algemene ontwikkeling van de “Amerikaan” afgeleerd worden tot het niveau van hun Europese voorouders tijdens de genocide van de oorspronkelijke bevolking van het beloofde land. Terwijl aan de verkeerde kant van de oceaan een narcistische autist met het verstand van een puber, het lees-vermogen van een vierjarige en de boosheid van baby met een volgescheten luier zich omringt met adviseurs die maximaal 140 letters gebruiken om een zin samen te stellen, is in Nederland de enige man, die de wereld op het niveau van koning varken aan de hand van versimpelde plaatjes had kunnen uitleggen, overleden. Als teken van nationale rouw zou de Nederlandse regering op z’n minst de complete collectie van Dik Bruna’s Nijntje boekjes, als geschenk van goede wil, kunnen overhandigen aan Trump. Misschien zouden ze hem dan ook gelijk kunnen overtuigen om zelf als eerste astronaut, in de nieuwe maan-missie van de NASA, plaats te nemen in de cockpit, dan kan hij best wel. Ondertussen stroomt de tijdlijn van menige expat en immigranten Facebook Groep vol met vragen van vertwijfelde gelukszoekers over voorwaarden om te mogen leven in het paradijs dat Portugal heet. Door de wereldwijde aandacht voor dit prachtige land als mogelijk de meest ideale vakantie bestemming op deze aarde, de al dan niet enigszins opgehemelde succesverhalen van, in illegale bouwwerkjes wonende, biologische groenten verbouwende, zelfvoorzienende, maatschappijkritische en onder de overheids-radar levende migranten over de nog steeds “gratis” verkrijgbare ziekenzorg en aangenaam lage prijzen van een stukje natuur, maken dat Portugal wordt beschouwd als een mogelijk walhalla. Als je s’morgens wakker wordt, op de eenzame heuvel, lijkt het verdomd ook wel of je met beide benen in het paradijs staat, maar bij nader inzien blijkt toch de overlevingsstrijd in het land, waar slechts een klein deel van de bevolking zich een “westerse standaard” kan veroorloven, de mooie gratis uitzichten te verdringen. Terwijl de huurprijzen, door het onmetelijk toegenomen toerisme, in steden als Lissabon en Porto met tot wel 50% zijn gestegen en de locale bevolking het zich gewoonweg niet meer kan veroorloven om in de binnenstad te wonen, de overheid langzaam maar gestaag alle, geen belasting betalende, “immigranten” met een Bed and Breakfast of anderszins toeristische accommodatie opspoort en dwingt tot integratie en naleven van nationale wetten, er bij de plaatselijke bevolking op het platteland, die zich nog altijd als verwelkomende buren gedragen, enige irritatie begint op te borrelen vanwege afbrokkelende vrijheden, geïnitieerd door klagende buitenlandse buren over de frisse vleug strontlucht die varkens, geiten en schapen nu eenmaal met zich meebrengen, mag de zaagselmaker gewoon de machines laten janken, het volume van de speakers, tot af en toe bijna opblazen, opendraaien en tot diep in de nacht een tuinfeestje geven waarbij de wijn per vijf liter flessen door de buren wordt gedoneerd. Met onderkenning van de verborgen gebreken is het daadwerkelijk een paradijs waarin we leven. Een uniek plekje aarde dat we, en dan bedoel ik zowel de “autochtone” als “allochtone” bevolking, moeten beschermen en onderhouden door ons steentje aan de zo unieke samenleving bij te dragen en ons te houden aan de wetten zodat iedereen een gelijk speelveld heeft om de wedstrijd volgens dezelfde regels en onder toeziend oog van een eerlijke scheidsrechter te spelen en de behandeling van blessures die inherent zijn aan het spel voor iedereen bereikbaar blijft. Daar past een Zwijnenparadijs-achtige levensovertuiging waarin het recht van de sterkste, de slimste en minst sociaal bijdragende zegeviert niet bij. Terwijl de wolken zich op deze zaterdag morgen plotseling weer even doen gelden, de warmte door een verscholen zon nog even op zich laat wachten en de buurman, al foeterend, z’n tractor parkeert om toch maar weer een warme trui aan te trekken, schenkt de zaagselmaker een vijfde mok vol zwarte koffie en ziet uit een ooghoek dat de stofzuiger strategisch geplaatst wordt in het midden van de keuken.. werk aan de winkel…

Geplaatst in 2017, Medeleven, Portugal, Verontwaardiging | Een reactie plaatsen